column

Het was een veelbesproken onderwerp in de aanloop naar het WMC van 2009: “vernieuwing”. Ik heb het steeds een moeilijk onderwerp gevonden. Wat is dan precies vernieuwing? Eigenlijk is alles toch al eens een keer gedaan? Is het niet vreselijk moeilijk om origineel -dus vernieuwend- te zijn? In 2009 waren er showkorpsen die zich in het kader van “vernieuwing” ineens een heel andere stijl gingen aanmeten. Ze waren meteen hun eigen identiteit kwijt en hun show werd niet door iedereen begrepen.

Wie van de Drie is de Nederlandse versie van de Amerikaanse televisiequiz "To Tell the Truth"; het werd uitgezonden door de AVRO van 1963 tot 1983 en in de jaren 90 door onder andere RTL in 1991 en 1994. Vanaf 17 december 2010 is het programma terug op de buis bij omroep MAX. De show begon altijd muzikaal met een karakteristieke melodie als het panel (3-tal) het podium op marcheerde (parodie). Er werd wat afgelachen met domme pret door het zittende panel met Babylonische spraakverwarringen en verkeerde keuzes in ordening!

Beste lezers, wat een glorieuze winner heeft DCI 2011 opgeleverd. The Cadets Drum & Bugle Corps heeft één van haar beste programma’s alle tijde neergezet, muzikaal en vooral choreografisch tóch van een andere planeet. Een weergaloze artistieke soepelheid, ongekende snelheden en wisselingen in vormgeving, waarbij een uitbeeldingskracht tussen donkere en witte kostuums (Demonen en Engelen) nog nooit eerder zo virtuoos is neergezet.

Als afsluiter van een taptoe worden er vaak een aantal gezamenlijke stukken ten gehore gebracht. Meestal staat het koraal ‘Blijf bij mij Heer’ en het Wilhelmus op het programma. Dit alles wordt meestal geleidt door de tambour-maître van het korps die de taptoe organiseert. Om dat dirigeren kan ik me als slagwerker, die tijdens deze twee liederen niet hoeven te spelen, altijd kostelijk vermaken.